Eolica

Hai quen di que á miña idade nada é de sorprender, e que, canta máis idade tes, menos te sorprenden as cousas.

Sen embargo, sen chegar a ser unha sorpresa intensa e desas de deixa-la boca aberta, sinceramente me sorprende que aínda non se superara aínda a visión dual da realidade.

Xa hai algún ano que outro, fixen unha miniserie de 3 artigos sobre a dualidade para open.vieiros que podedes seguir dende as súas respectivas ligazóns:

Dualidade e liberdade cultural-lingüística.
Dualidade: medo e escravitude, e
Dualidade: Revolución.

Nelas, falaba sobre o negativo que resultaba limitar a nosa visión do mundo a unha dualidade totalitaria, a un "ben e mal" ou "eles contra nós", etc.

Con todo, isto ocorre a escalas máis limitadas tamén. Tal é o alcance da instrucción xeral da poboación a través dos séculos respecto dunha suposta estrutura dual de todo o existente, que aínda semella que non somos quen de superar esa visión limitante do noso contorno, do mundo, do universo, etc.

Para ilustralo dalgún xeito, vou poñer uns cantos exemplos.

Un dos casos máis paradigmáticos dáse na relación co resto da xente. Para comezar, cando falamos dunha relación amorosa, xa chegamos a un punto de dualidade clara: a parella.

Con todo, aínda que unha boa substentación dunha relación de parella, ten un dos seus posibles puntos básicos no mantemento do foro individual e o respecto das características persoais; precisamente, noto que é este punto un dos que máis entra en xogo en casos de disolución da parella.

Por primeiro, son moitas (cecais demasiadas) ás veces, nas que se poñen de relevo as relacións persoais do outro membro da parella como obstáculo ao mantemento da relación, ou como unha das razóns para a extinción da relación de parella.

Doutra banda, tamén se adoitan dar outros nocivos efectos da visión estrictamente dual da realidade, cando se esgrimen conceptos dependentes da visión da realidade.

Por exemplo, un dos plantexamentos máis limitados que se adoitan dar tras unha ruptura sentimental son aqueles que contrapoñen conceptos supostamente opostos e exclusivos como sinceridade vs. engano.
Esto dase por unha visión que, como iremos vendo, é robótica en varios sentidos.

E é que se foramos robots, fabricaríannos do xeito máis sinxelo (e, a poder ser, eficaz) posible para evitar complexidades que alongaran o proceso de desenrrolo, tanto do propio robot a elaborar,como da cadea de montaxe que fabricará o robot a partires das materias primas.

Se fora así, a lóxica máis sinxela de operación, sería unha baseada no que se basean os ordenadores actuais (e pasados) que teñen 2 posibles valores para cada mínimo elemento de información: 0 (ou non/falso), e 1 (ou si/verdadeiro).

Nesta lóxica, para construir un gráfico en branco e negro, podemos utilizar a lóxica binaria (a dos 0's e 1's), onde 0 sexa negro (ou ausencia total de cor), e 1 branco (ou presenza total de cor).

Precisamente, nesta lóxica, se queremos construir imaxes con tan só 16 cores, teremos que utilizar varios elementos de información binaria xuntos que, máis aló de comportarse como verdadeiro ou falso, se comporten como cifras numéricas que asignan valores á luminosidade de diferentes cores que, xuntas, compoñen unha cor diferente.

Por exemplo, no esquema de cores RGB (Vermello/Verde/Azul, polo seu significado en inglés: Red/Green/Blue), a cada cor, según a cantidade de tonalidades que se empregue, asígnanselle unha certa cantidade de elementos de información (en adiante, chamarémolos bits) para poder asignar unha luminosidade entre un índice máximo e mínimo)

Así, para 16 cores, só necesitamos 1 bit para cada cor, o que nos dá 16 combinacións, desde 000 para o negro (ausencia de cor total) ata 111 para o branco (presencia total de cor), pasando por, por exemplo 010 para unha cor verde primaria, onde cada bit se comporta como un Verdadeiro/Falso para cada cor.
Polo tanto, se unha cor amarela é a composición de verde+azul, entón diremos que o amarelo é 011, ou "Vermello= non/Verde = si/Azul=si).

Como vemos, para cousas sinxelas, a dualidade funciona como se agarda. Mais... imaxinémonos que queremos poñer cousas nunha pantalla cunha gama de matices de cor composta de 65536 matices.
Neste caso, precisariamos 5 bits para cada cor, o que daría un número binario equivalente a un número decimal entre o 0 e o 31 para cada cor, é dicir 32 posibilidades de luminosidade en cada cor.

Aquí, por moito que queiramos, e aínda que lográsemos reducir o significado de cada cifra a un certo significado lóxico binario (como, por exemplo, a emisión ou non dunha radiación dunha lonxitude de onda que se corresponde cunha determinada cor), está claro que, a maior cantidade de matices requiridos, menor é o control que podemos ter nos sobre o suposto significado de cada cousa.

Por iso, cando ao falar dunha relación, unha persoa di sentirse enganada cando a outra persoa remata coa relación de parella, malia a que é unha reacción lóxica de principio, penso que sempre debe servir de toque de atención a existencia desta reacción para que pensemos en que é o que perdemos polo camiño cando pensamos iso, e como podemos reducir algo tan rico en matices como é unha relación de parella a unha dualidade simple na que un si ou un non poden elevar un pensamento ou consideración á categoría de auténtica verdade (se é que esto último existe).

Forza4

As semanas pasadas téñenme mareado, e non é que eu sinta mareos nin cousa semellante, pero, con todo, non me acabo de atopar.

Respondo a moitas cousas con medo, con ese o que me tento enfrentar cada día, pero, ás veces, semella que me supera, e é dificultoso facer as cousas con algunha fobia sempre enriba.

Pero, o primeiro, que, evidentemente hai que facer é non se render, e ir adiante pase o que pase, e, sobor de todo, dar as grazas a quen as merece, e creo que na próxima semana, máis dunha persoa vai recibir o meu agradecemento persoalmente.

Mais tamén, vexo que teño que ter claro cando podo estar dispoñible e cando non para os demáis. Un compañeiro fíxomo ver ben ás claras. A verdade é que teño que priorizar certas cousas xa que, aínda que ás veces un se poida saltar as prioridades... só debe ser contadas veces, e iso semella ser o que falla.

E todo para tentar que, cando de a volta o mundo, non nos pille por baixo

¿A veces non vos pasa que semella que varios días se convertiran nun día contínuo de non parar, no que o descanso non é descanso?. Pois esto ven de pasarme a min.

Mais, con todo, vou buscando o descanso alí por onde asoma, buscando a noite na que poida durmir decentemente, e que faga que os días volten a ser días, as semanas se tornen semanas de novo, e que o desenrrolo natural das cousas, siga o seu desenrrolo natural.

E é que soño con aquel día no que, tras durmir as miñas correspondentes 8 horas, me erga antes do amencer, me duche, e vaia a dar unha volta correndo, cando xa a luz do día se comeza a albiscar, e ir notando como o amencer se achega, e, cando chegue aló arriba, mire para a cidade, e vexa como o sol amence, e a cidade, morriñenta, vai erguéndose, activándose e un novo día comeza.

Pero para comezar todo iso, voume ir durmir: Boas noites. ;).

Forza4.

Unhas poucas verbas no medio de centos, mesmo de miles ou millóns, poden ter tanto, ou mesmo máis significado que todas as demáis. E non é que as demáis non teñan valor, senon que estas condensan un significado que as fai especiais. Un significado ás veces inesperado, outras impredecible, pero que sempre axuda a desentrañar un pouco o misterio da persoa que lle dá sentido.

Todo isto, pasoume hoxe, un dos días máis dificiles de pasar e que, seguramente, se anuncia ben longo. Mais, como nun xogo detectivesco, as probas van aparecendo onde menos se agarda, e pinta, tantas veces, unha composición que un/ha non imaxinaría.

Cecais, debería, o antes posible, enviar unha felicitación a alguén que dubido a agarde.

Con todo, o feito de non coñecer moito a esta persoa, fai que dificilmente llo diga, aínda que en fin... de sorpresas está a vida chea.

Forza4.

Sempre me preguntei de que están feitos os recordos. Hai quen defende que están feitos de morriña, hai quen di que son maioritariamente imaxes, outros que son sons, mesmo hai quen defende que están feitos de olores, hai quen di que son a integración de todo.

Con todo, o crucial deles é a relación que temos con eles, e o seu significado, pois, uns meros recordos, un "mira, estiven alí, estaba tal ou cal persoa" só ten valor se ten un significado.

Precisamente, por esto mesmo, cecais sexan os recordos algo que nos axuda a aprender algo valioso na vida: somos o que somos en virtude do que significamos. E non se fala aquí de premios nin de viles metais ou cousas semellantes, senón daquelo que vai máis aló do puramente material e que é algo que nos identifica: os sentimentos.

E é que alguén é máis importante para nos, en virtude do que signifiquen os sentimentos que, o sinxelo recordo desa persoa, significa para nos.

Con todo este escenario, e se nos esquecemos por un intre de preconceptos varios, entón veremos como aquelo que moitas veces nos mostran como a orde do mundo, cae polo seu propio peso e se vé entón como unha mentira interesada, como unha explicación inventada que se torna, sinxelamente, unha excusa enorme para evitar recoñecer algo que, se ben o pensamos, ten grande evidencia: en xeral, enmascaramos os nosos sentimentos.

As razóns son varias, pero, como escribín certa vez, adoita estar entroncada cos nosos medos.

Para máis ler de medos, velaquí a ligazón: Dualidade: medo e escravitude (open.vieiros)

Forza4.

Tan sinxela e é a solución para moitos dos nosos problemas. De feito, ela axúdanos a estar en paz con nos mesmos e cos demáis, e mesmo a querernos e querel@s.

Ata o problema máis dificultoso sería mesmo doado de resolver se sempre a consideraramos á hora de avaliar calquera problema, de calquera tipo. E, se mesmo o utilizaramos coas persoas de máis preto (e mesmo de máis lonxe), mesmo non importaría que fosen impostores, que nos tentasen dicir moitas cousas falsas, porque ela sempre nos presentaría a verdade para que non nos creramos as cousas ao pé da letra e sacaramos as nosas conclusións, e mesmo, nos mostraría que, mesmo para aqueles e aquelas que nos queren, non sempre é viable dicirnos a total e pura verdade.

E así, é máis doado vivir, e resulta máis dificultoso perturbarnos neste mundo que, á luz dela, sempre é máis transparente.

O seu nome é comprensión.

Era un venres normal, bueno, xa era sábado, aínda non amencera, nin eu durmira. Déronme por pensar moitas cousas. Semellaba estúpido que unha pataca me falase, pero bueno, de cousas curiosas está este mundo cheo.

Con todo, pareceume curioso. Ela falábame de xentes sentíndose estúpidas por cáseque calquera cousas das súas vidas: traballo, relacións sociais. A verdade é que era triste notar a tristura e mismo impotencia nas súas verbas, como se as súas foran vidas perdidas.

Logo claro, un comeza a pensar nun mesmo e séntese estúpido:

De pequeno sempre levaba a casa aprobados, ou mesmo notas ben boas, pero, aínda con todo, eu non fixen unha composición musical da talla da que Mozart fixo aos 6 anos. En realidade, nin esa nin ningunha outra.

E, claro, non teño o xenio e figura de Al Gore, para ir pregoando por todo o mundo o cambio climático, as súas consecuencias, e que hai que actuar xa.

A verdade é que coas posibilidades que hai hoxe, non sei como non son coma eles. Craro está, que o único que fixo Mozart na súa vida, de relativo proveito, foi a música, e que así é moito máis doado centrarte nalgo e sacalo adiante, e que, tampouco teño un pai músico (que, aínda que non o seña, ben que se gañou sempre a vida).

E eu tampouco teño un jet privado para ir contando verdades incómodas por aí, e, polo tanto, evito tirar a atmosfera unhas 20 toneladas semanais de resíduos tóxicos -maioritariamente gaseosos- en viaxes por todo o mundo.

Pero en fin, rarezas de xenios, supoño...

Forza4.

Síntome só... de día, de noite, sempre. Pero, sobor de todo, non sinto acougo. Así, é dificil conciliar o sono, pero tentareino, aínda que sexan 4 horiñas de nada.

Logo, pola tarde, marcharei. Non quedarei aquí, porque non paga a pena, e amáis, para coller un pouco de diñeiro e uns libros, tampouco fai falla tanto tempo.

Xa voltarei para a semana que ven. Entón, estarei de cursiño, agardo que recuperado, e coa cura contra a ansiedade e o estrés feita.

Si, cecais entón xa non me sinta... tan só.

Forza4.

Un, ás veces, cóstalle concentrarse, ¿non vos pasou nunca?. A min, bastantes veces. Con todo, ás veces, non sempre é algo positivo. E é que, ás veces, a concentración nunha cousa, evádenos de outras moitas, tan importantes como aquelas nas que nos concentramos.

E é que, ultimamente, como me teñen dito algunha vez, non perdo a cabeza, porque a teño sobre os ombros. E non perdo o 'h' de ombros, porque en galego non leva.

Pero isto fai que un se plantexe moitas cousas...¿onde me deixei tantos momentos da vida que querería ter de novo? ¿onde me deixei algúns sorrisos de outrora? e, o máis importante, ¿realmente eu son eu?

Seguramente, algúnhas destas preguntas non teñen resposta, ou a resposta non nos devolve aquelo que xa non temos, así que vivamos cada intre intensamente para non esquecernos del e leva-lo sempre connosco, e, así, cecais tampouco esquezamos todo o demáis, tras unha intensiva concentración en algo en concreto.

Forza4.

Hai tempo que deixei de tomar café, por varios motivos. Un deles, é que eu son xa suficientemente nervioso, para encima poñerme máis coa administración matutina de cafeína. Doutra, hai algún menciñeiro (nótese que chamo así, tanto os da menciña "oficial" como os das "alternativas") que me detectou alerxia (ou intolerancia, quen sabe) ao citado composto psicoactivo.

Con todo, semella que o aroma do café non deixa ver aos ollos da xente o negativo que é. Hai quen di: "non son persoa ata que tomo un café", cando, para un servidor, debería modificar a idea que ten sobre a cafeína e os seus efectos.

Para mostra, un botón: Vía mrasla, que o viu en unos paseos, aquí vemos como afectan ao traballo (neste caso, das arañas tecendo arañeiras), distintas drogas.

Este traballo semella que o fixo a NASA (quen sabe con que fin, ou pode que para concienciar aos astronautas e persoal en xeral do típico "Ou traballas, ou te drogas") hai xa un tempo.

O certo é que os resultados son ben curiosos.



Máis, como vedes, hai boas diferencias aparte do que di o artigo: as sobrias fan a arañeira con fibras máis finas, o que fai, probablemente, que sexan máis "invisibles" como pretenden. No caso da marihuana e da benzedrina, as fibras son máis grosas. Nestes dous últimos casos, temos que non foron quen de definir o "centro da arañeira", que se ve claramente tanto no caso das arañas sobrias,como daquelas que consumiran LSD ( aínda que neste último caso, o centro é máis grande).

Doutra banda, no caso da mescalina, tampouco foi quen a araña de facer un centro, aínda que se achegou bastante a el.

Pero,como vemos, un dos peores resultados (por non dicir o peor) é o obtido coa cafeína. A arañeira ten o aspecto dunha arañeira vella moi fragmentada, sendo recén construida. Dificilmente a araña foi quen de unir uns cantos fíos e, máis aló diso, sequera foi quen de construir a estructura fundamental (difusa con marihuana e benzedrina, clara con lsd, e bastante aproximada coa mescalina).

Así que, a próxima vez que pensedes en tomar café, pode que debades pensalo dúas veces, ou ler o interesante artigo de Antonio Escohotado sobre a cafeína.

Realmente, é curioso o que pode facer unha afición sobre a persoa á que inflúe. Pode non ter gañas de facer ren máis, pero a afición sempre busca tempo. É algo que vai dentro da persoa, e que sae cando menos te pensas.

Un pode ter a voz mesmo un pouco tomada, que se ten a afición a facer radio ou algo semellante, non vai parar, agás que non teña voz en absoluto, de dar tempo á súa afición.

Ese é o meu caso, case non falo, pero ando por aquí pola radio, vendo como anda todo, preparando cousas e, cando saco un pouco máis de ánimo, mesmo falando.

E é que o que unha persoa lle gosta, lle gosta, non hai outro xeito.