Ás veces, semella que o mundo non quere ver. Pechamos os ollos ante os problemas, e tomamos a "pastilliña azul" para seguir no mundo dos soños, nun mundo etéreo que, mesmo sendo así, sabemos que é irreal e que é froito do que outros nos impoñen.
Iso, por veces, fainos aposentarnos e protestar refunfuñando se se nos propón ir máis alá, e loitar por aquelo que, con todo, no mesmo xerme da nosa alma, aínda cremos e defendemos.
Cecais por iso, propostas que, en principio serían insignificantes, acaban sendo todo un éxito.
Nembargantes, da que vos vou a falar agora, non só parte dunha base moi interesante, senón que penso que merece a pena. É a campaña "1globe,1world".
E non vos pensedes que ven dos Estados Unidos de América do Norte, senón que se fraguou en España, entre Pixel y Dixel e lacomuna.tv, argallaron esta campaña, que creo que é unha das máis orixinais, dende a dos abrazos gratis.
Velaquí o seu video de presentación:
Dende logo, comezar unha bitácora é unha aventura, e mesmo ata chega a ser case "adictivo".
Mais o problema fundamental das bitácoras é mantelas organizadas -limitando o número de etiquetas- e actualizadas. Porque ao principio todo semella doado, fáisenos doado escribir. Pero logo... xa non é tan doado. E é que cada vez nos pedimos máis. Xa non nos abonda con contar o de cada día, queremos que sexa interesante aos/ás nos@s potenciais lectores/as.
E por iso cecais, tardemos máis do recomendable en actualizalas, co cal o noso potencial público, moitas veces remata por cansarse ata que, un día, sen agardar nada aparecen pola nosa bitácora, ou revisan por casualidade o programa ou complemento do navegador para a sindicación de contidos(1), e entón atopan uns cantos artigos sen ler na bitácora e se sorprenden de novo, pois, ás veces, tal é a maxia da rede.
Con todo, non hai algo máis triste que unha bitácora desactualizada, así que, miñas donas, meus cabaleiros, se teñen unha bitácora, actualícena na medida do posible. E se teñen un diario, aínda que sexa privado... cecais esté agardando -tanto o seu diario físico, como o mental- que o actualicen.
Porque sempre quedou algo no tinteiro sen escribir...
Mais o problema fundamental das bitácoras é mantelas organizadas -limitando o número de etiquetas- e actualizadas. Porque ao principio todo semella doado, fáisenos doado escribir. Pero logo... xa non é tan doado. E é que cada vez nos pedimos máis. Xa non nos abonda con contar o de cada día, queremos que sexa interesante aos/ás nos@s potenciais lectores/as.
E por iso cecais, tardemos máis do recomendable en actualizalas, co cal o noso potencial público, moitas veces remata por cansarse ata que, un día, sen agardar nada aparecen pola nosa bitácora, ou revisan por casualidade o programa ou complemento do navegador para a sindicación de contidos(1), e entón atopan uns cantos artigos sen ler na bitácora e se sorprenden de novo, pois, ás veces, tal é a maxia da rede.
Con todo, non hai algo máis triste que unha bitácora desactualizada, así que, miñas donas, meus cabaleiros, se teñen unha bitácora, actualícena na medida do posible. E se teñen un diario, aínda que sexa privado... cecais esté agardando -tanto o seu diario físico, como o mental- que o actualicen.
Porque sempre quedou algo no tinteiro sen escribir...
